همه کس از من تنها دورند

باورش سخت است اما

چه غریبانه همه غرق درون خویشند

برده اند از یاد پاک

که زمانی با هم

سر یک سفره غذا می خوردند

و در خانه شان

 شوق دریایی بود

همه را غرق حرارت می کرد

دوستی را می شد

شاید حتی

لب جویی کوچک

در کنار همه ی غم ها یافت

اما حالا

هر که را می بینی

در درون دل و دنیای خود است

بی هوا گاهی یادش می آید

آبتنی داخل دریای محبت  عشق   گاهی احساس!!!!!